بازیِ پیشِ رو، تصویرِ ساده‌شدهٔ یکی از ظریف‌ترین محاسباتِ فیزیکِ نظری است. در نظریهٔ میدانِ کوانتومی، «خلأ» هیچ‌گاه خالی نیست؛ بلکه دریاست از نوساناتی که در آن جفت‌های ذره–پادذره پیوسته زاده می‌شوند و در زمانی کوتاه‌تر از آن‌که قابلِ اندازه‌گیری باشد، یکدیگر را خنثی می‌کنند. اصلِ عدمِ قطعیتِ هایزنبرگ به شکلِ ΔE·Δt ≥ ħ/2 به این جفت‌ها اجازهٔ وجودِ گذرا می‌دهد.
حالا همین خلأ را در مجاورتِ یک افقِ رویداد قرار دهید. افق، فضا-زمان را به دو ناحیهٔ جداافتادهٔ علّی تقسیم می‌کند. گاهی یکی از دو عضوِ جفت در ناحیهٔ درونِ افق زاده می‌شود و عضوِ دیگر در بیرون. آن‌گاه هیچ‌گاه به یکدیگر نمی‌رسند تا خنثی شوند. عضوی که بیرون مانده، دیگر «مجازی» نیست: به ذره‌ای حقیقی بدل می‌شود که تا بی‌نهایت می‌گریزد. این دقیقاً همان چیزی است که ما به نامِ «تابشِ هاوکینگ» ثبت می‌کنیم.
نکتهٔ کلیدیِ انرژی است. عضوی که به درون می‌افتد، نسبت به ناظرِ بیرون انرژیِ منفی دارد — چیزی که در فیزیکِ نیوتنی بی‌معناست، ولی در فضایِ خمیده و درونِ ارگوسفرهٔ یک سیاهچالهٔ چرخان کاملاً مجاز است. فرورفتنِ انرژیِ منفی یعنی کاسته‌شدن از جرمِ سیاهچاله. به این ترتیب، سیاهچاله به‌آرامی جرم، شعاعِ افق و در نهایت خودِ افق را از دست می‌دهد.
در بازیِ زیر، ذراتِ فیروزه‌ای همان اعضایِ فراریِ مثبت‌انرژی‌اند و ذراتِ بنفش، اعضایِ منفیِ فرورونده. با شکارِ ذراتِ بنفش، جرمِ افق را سریع‌تر فرو می‌ریزید؛ با شکارِ ذراتِ فیروزه‌ای، تابش را «ثبت» می‌کنید. دقت کنید که هرچه جرم کمتر می‌شود، دما بالاتر می‌رود و نرخِ تولیدِ جفت بیشتر — یک حلقهٔ بازخوردِ واگرا که به انفجارِ پایانیِ پرتوِ گاما ختم می‌شود.
