پس از فرود تاریخی آپولو ۱۱، یک پرسش مهم باقی مانده بود: آیا انسان می‌تواند دوباره، این بار دقیق‌تر، علمی‌تر و ایمن‌تر، روی ماه فرود بیاید؟
داستان را با آپولو ۱۲ آغاز می‌کنیم؛ مأموریتی که موشک ساترن ۵ آن در دقایق نخست پرتاب با صاعقه روبه‌رو شد، اما با تصمیم سریع مرکز کنترل و فرمان مشهور SCE to AUX نجات پیدا کرد. سپس همراه پیت کنراد و آلن بین به اقیانوس طوفان‌ها می‌رویم؛ جایی که ماه‌نشین «اینتِرپید» با دقتی چشمگیر در نزدیکی کاوشگر رباتیک Surveyor 3 فرود آمد.
در ادامه به سراغ آپولو ۱۳ می‌رویم؛ مأموریتی که قرار بود در منطقه فرا مائورو فرود بیاید، اما با آسیب‌دیدن مخزن اکسیژن، در چند دقیقه از یک مأموریت علمی به نبردی برای بقا تبدیل شد. با از دست رفتن اکسیژن و توان الکتریکی، ماژول فرماندهی «اودیسه» خاموش شد و ماه‌نشین Aquarius نقش یک قایق نجات فضایی را بر عهده گرفت. وسیله‌ای که برای دو فضانورد و حدود دو روز طراحی شده بود، حالا باید سه نفر را برای نزدیک به چهار روز زنده نگه می‌داشت.
بررسی می‌کنیم که چگونه فضانوردان و مهندسان ناسا با منابع محدود، مصرف برق و آب را کاهش دادند، مسیر بازگشت را با کمک گرانش ماه تنظیم کردند و با استفاده از مقوا، کیسه پلاستیکی، شلنگ و چسب نواری، راه‌حلی برای افزایش خطرناک دی‌اکسید کربن ساختند.
سپس به آپولو ۱۴ می‌رسیم؛ بازگشت ناسا به ماه پس از بحران آپولو ۱۳. آلن شپرد، ادگار میچل و استوارت روسا راهی همان مقصدی شدند که مأموریت قبلی هرگز به آن نرسید: منطقه زمین‌شناسی فرا مائورو. این مأموریت باید نه‌تنها یک فرود موفق، بلکه اعتماد دوباره به برنامه آپولو را نیز ممکن می‌کرد.
همراه شپرد و میچل، چرخ‌دستی تجهیزات MET را روی سطح ناهموار ماه می‌کشیم و در جست‌وجوی لبه دهانه Cone پیش می‌رویم. مسیری که به دلیل افق متفاوت، سایه‌های تیز، نبود نشانه‌های آشنا و دشواری تخمین فاصله روی ماه، به یکی از سخت‌ترین پیاده‌روی‌های برنامه آپولو تبدیل شد. فضانوردان به لبه دهانه بسیار نزدیک شدند، اما بدون آنکه بدانند فاصله کمی با هدف دارند، مجبور به بازگشت شدند.
اگر به ماموریت‌های آپولو، ناسا، سفر به ماه، نجوم، مهندسی فضایی، تاریخ فضانوردی، موشک ساترن ۵، آپولو ۱۳ و داستان‌های واقعی اکتشافات فضایی علاقه‌مند هستید، این قسمت از پادکست افق رویداد را از دست ندهید.
